روزی سوار بر آرزوهای بربادرفته ، پیاده در خیابانهای خیال در راهی می رفتم .

آقازاده ای رانت خوار بر دنای ملت سوار پیش پایم ایستاد که :

ای نادر در راه مانده، ای همان که روز و شب کتاب خوانده ، تا کنون با قلم غلمبه ات به کدام قله رسیده ای

و مزه ی کدام خوشی را چشیده ای ؟

بیا ای نادر پیر، ای درس خوانده ی بی تدبیر چون ما ره دروغ و اختلاس گیر

که سعدی فرموده :

ای که پنجاه رفت و در خوابی مگر این پنج روز دریابی

گفتم :

هر چند راحت به راهت نازی سدها رذالت نهان در آن است

گرچه به فکرت زرنگی خوب است پایان پوچت به قبرستان است

دکتر نادر نوری بهمن 99